Kwas hialuronowy a botoks?



W dobie chirurgii estetycznej i operacji plastycznych słowo botoks czy kwas hialuronowy jest dobrze znane już prawie każdemu, ale czy każdy z nas zna znaczenie tych słów. Czym tak naprawdę różni się botoks od kwasu hialuronowego i do czego tak właściwie się ich używa? Oba preparaty wykorzystywane są głównie w medycynie estetycznej, są jednak między nimi pewne różnice.

Kwas hialuronowy.

 

Jest naturalnym związkiem występującym w naszym organizmie, dzięki czemu zabiegi z jego użyciem są wysoce bezpieczne. Posiada właściwości silnie wiążące wodę (jedna cząsteczka kwasu zatrzymuje 250 cząsteczek wody). To właśnie dzięki niemu młoda skóra jest gładka, odpowiednio naprężana i zachowuje świeżość. Jednak w procesie starzenia skóra powoli traci go. W kręgach medycznych panuje przekonanie, że kwas hialuronowy jest substancją bezpieczniejszą od botoxu. Botox stosuje się raczej w przypadku zmarszczek dynamicznych, a kwas hialuronowy jako wypełniacz do zmarszczek statycznych. Kwas hialuronowy nie wnika w głębsze warstwy skóry i czasem jest on wchłaniany przez nasz organizm, dlatego zabiegi trzeba powtarzać średnio, co pół roku. Zależy to od stanu, w jakim jest nasza skóra. Na rynku dostępne są trzy rodzaje kwasu hialuronowego różniące się gęstością. W zależności od głębokości zmarszczek dobiera się jego rodzaj. Kwas hialuronowy dodawany jest również jako składnik w kremach, szamponach, mleczkach i tonikach.

 

Zastosowanie.

 

Najważniejszym zastosowaniem kwasu hialuronowego jest oczywiście wypełnienie zmarszczek. Daje niezwykłe efekty, wygładzenia i naturalnego wyglądu skóry. Najczęściej wykorzystywany jest do usuwania bruzd nosowo-wargowych, zmarszczek poprzecznych nad ustami, jednak z powodzeniem stosuje się go dla całej twarzy.
Dodatkowo przy pomocy kwasu można powiększać i modelować piersi, pośladki, łydki, a nawet usta. Są to zabiegi bardzo bezpieczne, przez co cieszące się dużą popularnością. Osiągane efekty, jeżeli rozsądnie dopiera się zabiegi są bardzo naturalne.
Kwas hialuronowy wykorzystywany jest również jako składnik kremów przeciw starzeniu.

 

Przeciwwskazania do stosowania kwasu hialuronowego to:

  • ciąża, karmienie piersią,
  • choroby o podłożu autoimmunologicznym,
  • skłonność do powstawania blizn przerostowych,
  • stany zapalne skóry (opryszczka, trądzik),
  • nadwrażliwość na kwas hialuronowy;

 

 

Botoks.

 

Inna nazwa botoksu to toksyna botulinowa, czyli powszechnie znany jad kiełbasiany. Silnie trujący zaliczany jest do broni biologicznej. Oczywiście w medycynie wykorzystywany jest w absolutnie racjonalnych i bezpiecznych dawkach. Początkowo botoks stosowany był w medycynie leczniczej jako lek między innymi dla pacjentów cierpiących na skórcze mięśni twarzy. Właśnie wtedy zupełnie przypadkowo lekarze odkryli jego dobroczynny wpływ na pozbycie się zmarszczek Mówi się, że botoksu powinny unikać aktorki ponieważ jego działanie wygładzające zmarszczki polega na czasowym paraliżu mięśni odpowiadających za ich pojawianie się, a przecież ekspresja na twarzy aktorki jest czymś koniecznym. Działa rozkurczająco na mięśnie twarzy, dzięki czemu zapewnia usuwanie zmarszczek. Działa jedynie od 3 do 6 miesięcy. Botox stosuje się także w przypadkach migreny, nadpotliwości ( ręce, stopy, czoło pachy), skurczu powiek, zeza, ślinotoku i dystonii szyjnej (bolesne skurcze mięśni szyi) zatok, otyłości, choroby wrzodowej i nietrzymaniu moczu.

 

Zastosowanie.

 

Botoks osiąga wysoką skuteczność usuwania zmarszczek górnych partii twarzy (czoła, oraz okolic oczu). Jest wykorzystywany tylko do hamowania efektów starzenia, nie można nim powiększać, ani modelować żadnej części ciała.

 

Przeciwwskazania do stosowania botoksu to:

  • Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego i nerwowego.
  • Przyjmowanie leków przeciwbólowych, przeciwgorączkowych zawierających substancje rozrzedzające krew, np. kwas acetylosalicylowy(występują siniaki po iniekcji.)
  • Kobiety w ciąży lub w trakcie miesiączki
  • Matki karmiące
  • Osoby biorące leki takie jak: tetracyclina, linkomycyna i inne antybiotyki aminoglikozydowe jak gentamycyna, neomycyna i streptomycyna ( mają zdolność do współdziałania z toksyną i zwiększają ryzyko wystąpienia skutków ubocznych)
  • Choroby płytki nerwowo-mięśniowej np. miastenia gravis,
  • Uczulenie na albuminę ludzką,
  • Przewlekłe choroby autoimmunologiczne, np. przykład reumatoidalne zapalenie stawów,
  • Branie leków pomocnych w leczeniu problemów rytmu serca, takie jak chinidyna,
  • Choroby ALS czy choroba Alzheimera

 

Justyna Jazgarska

wizażystka i stylistka




Ten wpis został opublikowany w kategorii uroda i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *